Οχι

Δεν θα σας κάνω τη χάρη να γίνω σαν και εσάς.

Δεν θα σταματήσω να σας πολεμάω, αλλά θα το κάνω με τον δικο μου τρόπο.

Χωρίς μάσκες και φουλάρια. Χωρίς ρόπαλα και χειροπέδες. Χωρίς μίζες και δολοπλοκίες.

Θα σας πολεμήσω με σηκωμένο το ανάστημα και τα μάτια στον ουρανό.

Με τα χέρια και τη συνείδηση μου καθαρά.

Αυτό κάνω από τότε που με θυμάμαι αυτό θα κάνω και τώρα.

Δεν θα πέσω στην παγίδα σας.

Δεν θα γίνω σαν και εσάς.

Είμαι σε δίλημμα

Να σταματήσω να ασχολούμαι με τα πολιτικά και κοινωνικά και να κοιτάξω την οικογένεια μου, το παιδάκι μου και εμένα;

Ή

Να φορέσω και εγώ καμιά κουκούλα και με δυο τρεις να τη στήνω σε όλα τα πολιτικά μιζαδόρικα ξεπουλήμενα λαμόγια και λοιπά ένστολα κακοποιά στοιχεία -με μάσκες και μη- να τα σαπίζω στο ξύλο και να τα κοπανάω, έτσι για το γούστο μου, σε καμιά ζαρντινιέρα.

Δεν ξέρω. Είμαι σε οριακό σημείο.

Εάν θέλουν πάντως να γίνουμε ζούγκλα, θα γίνουμε.

Οι χαμένοι όμως δεν θα είμαστε μόνο εμείς.

Ενα ποίημα και ένα τραγούδι για την 17 Νοέμβρη

Ενα ποίημα για αυτούς που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για την ελευθερία:

«Δίχως τουφέκι και σπαθί, με τον ήλιο στο μέτωπο.
Υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα.

Απλώνοντας το χέρι μου δε φτάνει ως εκεί
Που ωραία λουλούδια σε υψηλό λειμώνα τις μορφές σας
Λιτανεύει ο αέρας της αρετής. Ω παιδιά μου,

Μπροστά σ’ αυτό το ποίημα μετράει μόνο η σιωπή».

Ν.Βρεττάκος

Ενα τραγούδι για όλους τους ξεπουλημένους:

Βλέπω φωτιές, καπνούς
στους δρόμους κάποιοι τρέχουν
μοιάζουν πως απόψε στο μυαλό τους κάτι έχουν
ίσως φταίει ο Νοέμβρης που έχει έρθει στη γιορτή του
ντυμένος με στεφάνια στην πιο γιορτινή μορφή του.
Μια πόλη περιμένει
πανηγύρι έχει στήσει
να γλεντήσει
με ντουντούκες και τραγούδια κάτι θέλει ν' αναστήσει
με σημαίες και φωνές,
με συνθήματα κι οργή
ετοιμάσανε τα κόμματα κι απόψε μια γιορτή.
Eυκαιρία για ένα λόγο,
στο μπαλκόνι, στην tv
πρέπει το μήνυμα κι η θέση μας απόψε ν' ακουστεί
Δυνατά,
πιο δυνατά,
πιο δυνατά,
πιο δυνατά!
Δώστε νέες υποσχέσεις για να είναι όλοι καλά.
Κι αν οι μνήμες μιας γενιάς δίνουν μάχη κάθε μέρα
αν οι λέξεις έχουν γίνει συννεφάκια στον αέρα
ο Νοέμβρης θα 'ναι πάντα για τα κόμματα γιορτή
θα 'ναι πάντα η ευκαιρία για δηλώσεις...

Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
Τα κόμματα ετοιμάσανε γι' απόψε μια γιορτή
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
ευκαιρία για δηλώσεις, ευκαιρία για γιορτή

Δεκαεφτά Νοεμβρίου, νύχτα επεισοδιακή
ντυμένοι όλοι οι δρόμοι
στο μπλε και στο χακί.
Έκτακτα δελτία ενδιαφέροντος μηδέν
οι πολιτικοί σ' έκτακτο ανακοινωθέν.
Καίγεται η Αθήνα
για άλλο ένα βράδυ
καταδικασμένη να 'χει άλλο ένα σημάδι
και μια Ελλάδα ολόκληρη με τέτοια ιστορία
να γίνεται τροφή
για τα άγρια θηρία.
Ποιος αργοπεθαίνει, πάντα κάποιος τη θρηνεί
γιατί έτσι επιβάλλει
η πολιτική'
να 'χεις πάντα ένα λόγο για οτιδήποτε συμβαίνει
και να κλαις με μαύρο δάκρυ για οτιδήποτε πεθαίνει.
Γιορτάζουμε απόψε μια επέτειο μεγάλη
ψηλά, κρατήστε, πατριώτες, το κεφάλι
Ο Νοέμβρης για τα κόμματα είναι μια γιορτή
Μη χάσετε το βράδυ τις δηλώσεις στην tv

Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
Τα κόμματα ετοιμάσανε γι' απόψε μια γιορτή
Με σημαίες, με τραγούδια, με φωνές και μουσική
ευκαιρία για δηλώσεις, ευκαιρία για γιορτή

Στίχοι: Νίκος Βουρλιώτης
Μουσική: Μιχάλης Παπαθανασίου

Εχω φορτώσει πολύ άσχημα...

Κανονίστε την πορεία σας.

ΟΤΕ η πιο σταθερή μας σχέση...

Την άνοιξη, που ήμουν στο σπίτι είπαμε να βάλουμε σταθερό για να μπορώ να δουλεύω από το σπίτι.
Όταν έκανα την αίτηση είπα στην κυρία του ΟΤΕ ότι στο τηλέφωνο θα βάλω DSL. «Μάλιστα» αυτή, «μάλιστα» και εγώ.
Και μου συνέδεσαν τη γραμμή και αγόρασα DSL σύνδεση.
Μιλάω με το φορέα του Internet που είχα επιλέξει, γιατί είχε καθυστερήσει η σύνδεση. Κοιτάνε τα κιτάπια τους από εδώ, τα κοιτάνε από εκεί και μετά από 2 μέρες που τους ξαναπήρα μου λένε «Το τηλέφωνο σας είναι σε δίκτυο PCM και δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί το DSL»
«Τι είναι αυτό βρε παιδιά;» ρωτάω η αδαής.
«Είναι δίκτυο παλαιάς τεχνολογίας και για να έχετε DSL πρέπει να είστε σε δίκτυο χαλκού»
«Μα βρε παιδιά στο Κερατσίνι μένω όχι στην κολοπετινίτσα (ή μήπως μένω και δεν το έχω καταλάβει)»
«Λυπούμαστε. Πρέπει να μιλήσετε με τον ΟΤΕ»
Και από τον Απρίλιο ξεκινάει ένας αγώνας με τον ΟΤΕ για να μπω σε αυτό το δίκτυο χαλκού.
Εκανα δύο αιτήσεις, έκανα άπειρα τηλέφωνα και τίποτα.
Και γύρισα στη δουλειά και τίποτα ακόμα
Και κράτησα τη γραμμή για να μπαίνουμε στο internet με 28.8 παρακαλώ. Α ναι αυτό ξέχασα να το πω. Με τέτοια φοβερή ταχύτητα μπαίνουμε στο Κερατσίνι εν έτη 2006.
Και ακούω τον ΟΤΕ να εξελίσσεται, να επεκτείνει τις τεχνολογίες του και να γιγαντώνεται και αναρωτιέμαι η αδαής «που γίνονται όλα αυτά ω ρε Δέσποινα;»
Και εγώ συνεχίζω να περιμένω και να παίρνω τηλέφωνα και να ζητάω να μιλήσω με κάποιον υπεύθυνο και κανένας υπεύθυνος να μην υπάρχει, ούτε καν ένα γραφείο παραπόνων(!!!).
Και ξαφνικά βλέπω μία διαφήμιση με έναν καουμπόη να μου λέει Zisto. Να το ζήσω φίλε μου να το ζήσω. Μπορείς; Μπορώ;
Πήρα ξανά τον ΟΤΕ, για να είμαι εντάξει με τον εαυτό μου, ότι έδωσα άλλη μία ευκαιρία στη σχέση μου, όχι σε ένα τηλέφωνο αλλά σε πέντε μέχρι να βρω κάποιον να μπορέσω να συνεννοηθώ. Τελικά βρήκα έναν υπεύθυνο (it's a miracle, it's a miracle), ο οποίος μου είπε καθαρά και ξάστερα «γνωρίζουμε το πρόβλημα (χαίρω πολύ), έχουμε παραγγείλει γραμμές, αλλά δεν ξέρουμε πότε θα αποφασίσει η διοίκηση να τις αγοράσει».
Προφανώς η διοίκηση έχει άλλα πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθεί, από το να φροντίσει να αλλάξει το δίκτυο της.
Ετσι, προκειμένου να μετακομίσω στη Ρουμανία που το DSL είναι ΔΩΡΕΑΝ και διαθέσιμο και στο πιο απομακρυσμένο σημείο, αποφάσισα να ρίξω πέντε φάσκελα στον ΟΤΕ, να πάρω αγκαλιά τον Zisto και μαζί του να σερφάρω στα 4mbps κύματα.
Αλλα όχι για πολύ. Ηταν να μην αρχίσω τις ελεύθερες σχέσεις. Ο Zisto, εάν δεν γίνει πιο ελκυστικός, θα υπάρχει μέχρι να με βρει ο Telefonet και ούτω καθ εξής.
Τέλος οι σταθερές σχέσεις. FREE INTERNET RELATIONSHIP from now on mr OTE.

Ο νεοφιλελευθερισμός στην Αμερική

Οπως επιβεβαιώνει το Centre on Budget and Policy Priorities και αναφέρει ο Νομπελίστας οικονομολόγος του κατεστημένου Paul Krugman, οι φορολογικές αλλαγές την προηγούμενη δεκαετία στο επίπεδο των Πολιτειών είχαν ως «τελικό αποτέλεσμα μια ανακατανομή του φορολογικού βάρους από τους πλούσιους προς τους φτωχούς. Μια οικογένεια για παράδειγμα που κερδίζει $30,000 τον χρόνο πληρώνει πολύ περισσότερα σε κρατικούς φόρους από μια οικογένεια με το ίδιο εισόδημα (σε σταθερές τιμές) το 1990, ενώ μια οικογένεια που κερδίζει $600,000 τον χρόνο πληρώνει πολύ λιγότερους φόρους (από μια οικογένεια με το ίδιο εισόδημα το 1990)».[2] Η αιτία ήταν ότι οι Πολιτείες μείωσαν τους άμεσους φόρους οι οποίοι (λόγω της «προοδευτικότητας» του συστήματος) επιβαρύνουν κυρίως τα υψηλά εισοδήματα, αλλά δεν μείωσαν επίσης τους έμμεσους φόρους που επιβαρύνουν κυρίως τα χαμηλότερα εισοδήματα. Και φυσικά, η κατάσταση δεν άλλαξε μετά την άνοδο των νεοσυντηρητικων του Μπους. Έτσι, σύμφωνα με το Τax Policy Centre των Urban Institute και Brookings Institution στην Ουάσινγκτον, από την μείωση των φόρων κατά 1,35 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2001, σχεδόν τα μισά εισπράχθηκαν από το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών, και, αντίστοιχα από τη μείωση των φόρων του 2003, το 60% πήγε σε φορολογούμενους με εισόδημα πάνω από $100,000![3] Τα ίδια επιβεβαιώνει και έτερος Αμερικανός νομπελίστας του κατεστημένου. Σύμφωνα με τον Joseph Stiglitz: «η μέση Αμερικανική οικογένεια είναι σήμερα σε χειρότερη κατάσταση από ότι ήταν τριάμισι χρόνια πριν. Το μέσο εισόδημα έχει πέσει σε σταθερές τιμές πάνω από $1.500 καθώς οι οικογένειες συμπιέζονται από αυξήσεις μισθών που είναι μικρότερες από τον πληθωρισμό. Συνοπτικά, αυτοί που ωφελήθηκαν από την ανάπτυξη είναι μόνο εκείνοι στην κορυφή της εισοδηματικής κατανομής, δηλαδή η ίδια κοινωνική ομάδα που πήγε τόσο καλά τα προηγούμενα 30 χρόνια και κυρίως ωφελήθηκε από τις φορολογικές μειώσεις του Μπους».[4]

Όσον αφορά την ανεργία, είναι αλήθεια ότι η ελαστική αγορά εργασίας που εισήγαγαν οι νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλφιλελευθεροι στις ΗΠΑ μείωσε το επίσημο ποσοστό ανεργίας, μολονότι στη περίοδο 2000-2004, όπως παρατηρεί ο Joseph Stiglitz,[5] για πρώτη φορά από την κρίση της δεκαετίας του 1930 υπήρξε καθαρή απώλεια δουλειών. Σήμερα όμως οι Αμερικανοί, χάρη στην ελαστική αγορά εργασίας που μείωσε τεχνητά την ανεργία, όχι μόνο δουλεύουν περισσότερο από πριν (σύμφωνα με την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας ο μέσος Αμερικανός στις αρχές αυτής της δεκαετίας δουλεύει μια εβδομάδα περισσότερο τον χρόνο σε σχέση με 10 χρόνια πριν[6]) αλλά και εισπράττουν λιγότερα! Έτσι, οι αμειβόμενοι με το ελάχιστο ημερομίσθιο (που στις ΗΠΑ, όπως και σε κάθε ελαστική αγορά εργασίας είναι πολλοί), στις αρχές αυτής της δεκαετίας εισέπρατταν $10,712 που (λόγω της αντίστοιχης μείωσης του ελάχιστου ημερομίσθιου) είναι ένα τρίτο λιγότερα από ότι το 1968![7]

H συνέπεια όλων αυτών είναι ότι σύμφωνα με την έκθεση του Census Bureau για το 2003,[8] περίπου 36 εκ. Αμερικανοί, δηλ. 12,5% του πληθυσμού, βρίσκονται σήμερα κάτω από τη (αυθαίρετα οριζόμενη) «γραμμή της φτώχειας». Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σήμερα περισσότεροι Αμερικανοί ζουν σε συνθήκες φτώχειας σε σχέση με το 1965[9]—γεγονός που βέβαια τόσο οι σοσιαλφιλελευθεροι Δημοκρατικοί όσο και οι νεοφιλελεύθεροι Ρεπουμπλικάνοι κουκουλώνουν, όπως, άλλωστε, προκύπτει και από την Έκθεση της διακομματικής επιτροπής της Γερουσίας που επικαλείται ο κ. Ανδριανόπουλος. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι οι ΗΠΑ έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής φτώχειας[10] και ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά προσδόκιμου ζωής ανάμεσα στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες![11] Φυσικά, παράλληλα με την αύξηση της φτώχειας αυξάνει και η πείνα, με περίπου 31 εκ. Aμερικανών να κατατάσσονται στους «ανασφαλείς ως προς την τροφή τους» (δηλαδή σε εκείνους οι οποίοι δεν ξέρουν που θα βρουν το επόμενο γεύμα) με πάνω από 9 εκ από αυτούς να έχουν φανερά συμπτώματα πραγματικής πείνας. Παράλληλα, ο αριθμός των Αμερικανών που ζουν με τα κουπόνια τροφίμων (food stamps) αυξήθηκε από 17 εκ σε 22 εκ στη πρώτη τετραετία Μπους.[12]

Ενώ όμως η φτώχεια και η πείνα αυξάνει, ο αριθμός των Αμερικανών που εξαρτάται από τα κοινωνικά συστήματα κοινωνικής προστασίας μειώνεται! Πως εξηγείται λοιπόν αυτό το «θαύμα» των νεοφιλελεύθερων και σοσιαλφιλελευθερων; Το 1996, ο Κλίντον με την ενθουσιώδη υποστήριξη και των ρεπουμπλικάνων, εισήγαγε μεταρρυθμίσεις που ουσιαστικά διέλυαν το κράτος πρόνοιας το οποίο είχε εισαχθεί με το Νιου Ντηλ του Ρούσβελτ. Έτσι, εισαχθήκανε χρονικοί περιορισμοί στην διάρκεια των επιδομάτων κοινωνικής ανεργίας και άλλων κοινωνικών επιδομάτων, με στόχο την «ελαστικοποιηση» της αγοράς εργασίας, δηλαδή τον εξαναγκασμό των άνεργων στη αποδοχή οποιασδήποτε δουλειάς. Για παράδειγμα, οι άνεργοι υποχρεώθηκαν να αναλαμβάνουν δουλειές στις υπηρεσίες (σουπερμαρκετ κλπ) με ελάχιστο ημερομίσθιο και χωρίς πληρωμένες διακοπές ή ασφάλεια υγείας[13]. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι σήμερα κάπου 45 εκ Αμερικανοί (σχεδόν 16% του πληθυσμού) δεν έχουν ασφάλεια υγείας, αυξάνοντας πάνω από 5 εκ. τον στρατό των ανασφάλιστων από τότε που ανάλαβε ο Μπους το 2000 - ενώ συγχρόνως τα ασφάλιστρα διπλασιάστηκαν[14]. Ούτε βέβαια είναι εκπληκτικό ότι ο Μπους στη δεύτερη τετραετία του, ολοκληρώνοντας την κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας, σχεδιάζει την ιδιωτικοποίηση των συνταξιοδοτικών συστημάτων.[15]


Ανταλλαγή περί Νεοφιλελεύθερης Οικονομίας μεταξύ του Τάκη Φωτόπουλου και του Ανδρέα Ανδριανόπουλου (Ελευθεροτυπία, Μάιος 2005)

Ή πενία ή δουλεία...

«Το θέμα του 65ωρου συζητείται σήμερα Τρίτη στην έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου υπουργών Απασχόλησης της ΕΕ στις Βρυξέλλες.

Η Οδηγία της ΕΕ για το ωράριο εργασίας εγγυάται στους εργαζόμενους ετήσια άδεια μετ' αποδοχών τεσσάρων εβδομάδων, ελάχιστη περίοδο ξεκούραση 11 ώρες κάθε 24 ώρες, τουλάχιστον ένα ρεπό την εβδομάδα και επιπλέον χρόνο ανάπαυσης εάν ο ημερήσιος χρόνος εργασίας υπερβαίνει τις έξι ώρες.»

Ευχαριστούμε πολύ που φροντίζετε για την ελάχιστη ξεκούρασης μας.

«Ο μέγιστος επιτρεπόμενος (τυπικά στις περισσότερες περιπτώσεις) χρόνος εργασίας είναι 48 ώρες την εβδομάδα. Ωστόσο, με τη «ρήτρα εξαίρεσης» (opt-out) που έχει κερδίσει η Βρετανία, η εργάσιμη εβδομάδα μπορεί να ανέλθει και στις 65 ώρες.»

Ποιος άλλος!

«Στο Συμβούλιο υπουργών Απασχόλησης συζητείται κυρίως το θέμα της «ρήτρας εξαίρεσης». Η Γαλλία, όπως και η Ισπανία, υποστηρίζει ότι αυτή η ρήτρα είναι «αθέμιτο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα» για τη βρετανική οικονομία, ενώ επιπλέον απειλεί την υγεία των εργαζομένων.»

Ετσι είναι. Ή ακολουθείτε ή ανάπτυξη θα δείτε μόνο στα πιο τρελά σας όνειρα.

Υγεία; Ποια υγεία; Ποια ποιότητα ζωής; Δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε τέτοια θέματα όταν υπάρχει πρόβλημα ανταγωνισμού και ανάπτυξης.

«Αν το «opt-out» διατηρηθεί, τότε, όπως επισημαίνουν και τα συνδικάτα, ανοίγει ο δρόμος για τη διεύρυνση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας στις 65 ώρες. Το μπλοκ των χωρών που υποστηρίζουν τη διατήρηση -αν όχι την επέκταση- του «opt-out» είναι πλειοψηφικό στην ΕΕ, καθώς εκτός από τη Βρετανία αρκετές χώρες όπως αυτές που εντάχθηκαν πρόσφατα στην ΕΕ εκτιμούν ότι με αυτό το μέτρο ενισχύεται η ανταγωνιστικότητα και μειώνεται η ανεργία.»

Δικαίωμα στη δουλεία. Ε, χμ, συγνώμη, στην ανάπτυξη ήθελα να πω…


Πηγή: in.gr

Σχόλια: Δικά μου

Με αφορμή το ποστ των e-roosters

Θα συμφωνήσω με το άρθρο του e-roosters –κάτι σπάνιο για μένα- ότι η ανοχή είναι αποτέλεσμα του ρατσισμού.

Ο ρατσισμός στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα της ιδέας της ανωτερότητας και της έλλειψης παιδείας.

Τα στατιστικά, που αναφέρονται στο ποστ, το δείχνουν ξεκάθαρα, αλλά και η καθημερινοτητα και πραγματικά ντρέπομαι. Ντρέπομαι που υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι δίπλα μου και θεωρούν εαυτούς Έλληνες.

Πρώτα από όλα ο «Έλληνας» είναι ιδέα και δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο όσων έχουν γεννηθεί σε αυτήν τη χώρα, να ονομάζονται έτσι.

Οι σημερινοί έλληνες κάτοικοι, λοιπόν, της χώρας που λέγεται Ελλάδα, δεν είμαστε ανώτεροι από τους υπόλοιπους λαούς, αντιθέτως είμαστε χειρότεροι.

Δεν έχουμε τίποτα που να θυμίζει τον Έλληνα, γιατί από τη στιγμή που δεν έχουμε παιδεία, δεν είμαστε Έλληνες.

Παιδεία για τον Έλληνα δεν είναι μόνο η μόρφωση, αλλά και η πνευματική καλλιέργεια, η κουλτούρα, η ηθική συμπεριφορά. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν τη γενική μας παιδεία, που εκδηλώνεται μέσω των αντιδράσεων μας στα ερεθίσματα του κοινωνικού μας περιβάλλοντος. Μέχρι πριν από κάποια χρόνια, μπορεί να μην είχαμε την μόρφωση, γιατί ήμασταν φτωχοί, αλλά είχαμε όλα τα άλλα.

Τώρα δεν έχουμε τίποτα. Μόνο κούφιες μεγαλοϊδέες καιροσκόπων, που μας αποπροσανατολίζουν από την πραγματικότητα και μας χαϊδεύουν τα αυτιά για να ικανοποιήσουν πρόσκαιρα το εγώ μας. Ένα εγώ ψεύτικης ανωτερότητας που δεν προσφέρει τίποτα καλό, παρά μόνο τον εξευτελισμό όλων μας και κυρίως αυτών που πραγματικά είναι Έλληνες.

Ας σταματήσουμε πια να κρυβόμαστε πίσω από αυτό που κάποτε ήταν η Ελλάδα, ας συνειδητοποιήσουμε τα χάλια μας και ας προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε ξανά την παιδεία που χαρακτηρίζει έναν Ελληνα, μήπως και μπορέσουμε να προχωρήσουμε λίγο μπροστά και να συνυπάρξουμε αρμονικά.

Οι Ελέφαντες έχουν επίγνωση του εαυτού τους...

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε;

Αυτοί οι γονείς του αγοριού που συμμετείχε στο βιασμό και της κοπέλας που έπαιρνε το βίντεο, έχουν επίγνωση του εαυτού τους; Κοίταξαν τον καθρέπτη; Έκριναν τον εαυτό τους; Είδαν πόσο αποτυχημένοι γονείς είναι;

Το θέμα δεν είναι τα παιδιά αλλά οι ενήλικες και η κοινωνία τους/μας.

Τα παιδιά είναι καθρέπτες μας και μάλιστα από αυτούς που διογκώνουν την εικόνα μας. Το θέμα δεν είναι τα παιδιά, αλλά οι γονείς τους. Το θέμα δεν είναι τα παιδιά, αλλά οι εικόνες – πραγματικές και πλασματικές - που λαμβάνουν καθημερινά από τη ζωή μας και από την τηλεόραση. Το θέμα δεν είναι τα παιδιά, αλλά τα μηνύματα που τους στέλνουμε καθημερινά για ασυδοσία, ατιμωρησία, απραξία, ανισότητα και αδικία. Το θέμα δεν είναι τα παιδιά, αλλά η έλλειψη θετικών προτύπων για τη ψυχή και το πνεύμα τους. Το θέμα δεν είναι τα παιδιά, αλλά εμείς οι ενήλικες.

Εμείς που κάποτε ήμασταν παιδιά και μεγαλώσαμε και γίναμε χειρότεροι από τους δικούς μας γονείς και φτιάξαμε μία κοινωνία απάνθρωπη και επικίνδυνη για τα παιδιά.

Εάν δεν εξετάσουμε τις αιτίες και όχι τα αποτελέσματα, εάν δεν κοιτάξουμε τον καθρέπτη και να παραδεχτούμε τα λάθη μας, εάν δεν τρέξουμε για να διορθώσουμε αυτά που κάνουμε ή δεν κάνουμε, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα.

«Υπερασπίσου το παιδί
Γιατί αν γλιτώσει το παιδί
Υπάρχει ελπίδα»

Ζούμε μεγάλες στιγμές…

Προχθές ο Τριανταφυλλόπουλος αποκάλυψε στο Alter μία παρασκηνιακή συζήτηση με τον Ρουσόπουλο και κανείς δεν έχει βγει ακόμα από την κυβέρνηση να απαντήσει κάτι σε αυτό.
Σύμφωνα με τον Τριανταφυλλόπουλο, ο Ρουσόπουλος σε κατάσταση υστερίας και ενώ βρισκόταν ακόμα σε προαύλιο εκκλησίας του είπε στο τηλέφωνο: «O Aναστασιάδης με τον Kαραμήτσο συνεργάζονται με εταιρεία του εξωτερικού και θέλουν να με εξοντώσουν πολιτικά και όχι μόνο». Ο Τριανταφυλλόπουλος ζήτησε στοιχεία και ο Ρουσόπουλος του είπε ότι θα τα έχει σε δύο μέρες. Έχουν περάσει δύο εβδομάδες+ και κανένα στοιχείο δεν έχει σταλεί.

Εχθές το πρωϊ στον Antenna ένας αστυνομικός, που δεν θυμάμαι το όνομα του, βγήκε στον Παπαδάκη και κρατώντας ένα μεγάλο μαύρο φάκελο, είπε για ποιο λόγο προστατεύει η αστυνομία τον Τριανταφυλλόπουλο. Αυτός ο μαύρος φάκελος λοιπόν σύμφωνα με τα λεγόμενα του περιείχε στοιχεία, που είχαν δοθεί από το υποψήφιο θύμα (βλέπε Τριανταφυλλόπουλος), που αποδείκνυαν ότι πέντε βουλευτές έχουν «ζητήσει» το θάνατο του.

Ερωτώ: Τι παιχνίδια παίζονται πίσω από τις πλάτες μας; Γιατί όποιος έχει στοιχεία δεν τα παραδίδει στη Δικαιοσύνη και δεν τα κοινοποιεί στους πολίτες; Μήπως γιατί κρατώντας ο ένας στοιχεία για τον άλλο μπορούν πιο εύκολα όλοι μαζί ή και χώρια να κάνουν τις βρωμιές τους; Και εμείς; Εμείς τι κάνουμε; Για πόσο ακόμα θα κοιμόμαστε;

Για ποια ποιότητα μιλάνε;

«Δεν κάνουμε παζάρια σε θέματα ποιότητας»
Μαριέττα Γιαννάκου Υπουργός Παιδείας

«Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν τέλη Σεπτέμβρη στο Κερατσίνι και το Πέραμα λείπουν ακόμη 30 δάσκαλοι;
Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν(παρά τις εξαγγελίες) λειτουργούν τμήματα με περισσότερα από 26 παιδιά;
Για ποια ποιότητα μιλάνε (και για ποια δεύτερη ξένη γλώσσα) όταν όλοι οι γονείς πληρώνουν ακόμη την εκμάθηση των αγγλικών;
Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν διώχνουμε προνήπια γιατί δεν επαρκούν οι αίθουσες;
Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν η κρατική χρηματοδότηση των σχολείων δεν φτάνει για τον αξιοπρεπή καθαρισμό τους και τη θέρμανση τους;
Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν οι γονείς καλούνται να πληρώσουν τη σχολική βιβλιοθήκη, τα μουσικά όργανα, τις μπάλες, το χαρτί για τις φωτοτυπίες, τις εκπαιδευτικές εκδρομές;
Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν κρατάμε παιδιά στα σχολεία μέχρι τις 5 το απόγευμα χωρίς αίθουσες σίτισης και ξεκούρασης;
Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν η Petrola χρηματοδοτεί και ελέγχει προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης στην Ελευσίνα, η Citybank εκπαιδευτικά προγράμματα οικονομίας και τα σχολεία παραδίδονται σε κάθε είδους χορηγούς για κάθε δραστηριότητα που ξεπερνά το κρατικό εγχειρίδιο;
Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν τα τμήματα ένταξης για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, τα τμήματα υποδοχής για τα παιδιά των μεταναστών και τα φροντιστηριακά τμήματα για τα παιδιά με χαμηλές επιδόσεις θεωρούνται πολυτέλεια και συνεχώς λιγοστεύουν;
Για ποια ποιότητα εκπαίδευσης μιλάνε όταν οι ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί τρέχουν από σχολείο σε σχολείο ανάμεσα στα διαλείμματα για 7 ευρώ την ώρα και για δώδεκα ώρες την εβδομάδα το πολύ;
Για ποια ποιότητα της εκπαίδευσης μιλάνε όταν οι μουσικοί τρέχουν σε 3 - 4 σχολεία χωρίς ποτέ να καταφέρουν να μάθουν ούτε τα ονόματα των περίπου 400 μαθητών τους; Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν οι εκπαιδευτικοί διδάσκουν μέχρι τα 65 τους;
Για ποια ποιότητα μιλάνε όταν οι εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να κάνουν δεύτερη δουλειά;
Για ποια ποιότητα της εκπαίδευσης μιλάνε όταν ο όγκος των πληροφοριών και οι δυσκολίες της ύλης απαγορεύουν στους δασκάλους να διδάξουν την αγάπη για το διάβασμα, τη χαρά της αναζήτησης και της κριτικής σκέψης;
Για ποια ποιότητα της εκπαίδευσης μιλάνε τη στιγμή που κάθε επιλογή στελεχών γίνεται στη βάση των κομματικών πεποιθήσεων;
Για ποια ποιότητα της εκπαίδευσης μιλάνε όταν οι αντιρρήσεις των εκπαιδευτικών μέσα στα επιμορφωτικά σεμινάρια αντιμετωπίστηκαν με πειθαρχικές διώξεις;
Για ποια ποιότητα της εκπαίδευσης μιλάνε όταν τα νέα βιβλία γράφτηκαν αγνοώντας επιδεικτικά τους εκπαιδευτικούς και τη σοφία της πράξης;
Για ποια ποιότητα της εκπαίδευσης μιλάνε όταν τα νέα βιβλία αγνοούν τα θέματα που καίνε τη σύγχρονη κοινωνία: η ανεργία, η φτώχεια, η ακρίβεια, η μονογονεϊκή οικογένεια, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ο κίνδυνος πλανητικής οικολογικής καταστροφής, η εμπορευματοποίηση τον πολιτισμού;
Για ποια ποιότητα της εκπαίδευσης μιλάνε όταν μέσα από την αξιολόγηση επιχειρούν να ξαναφέρουν τους «κομματικούς» επιθεωρητές;
Για ποια ποιότητα της εκπαίδευσης μιλάνε όταν το μορφωτικό ιδανικό ξεπέφτει στο ιδανικό του απασχολήσιμου (ικανού να απασχοληθεί, ανίκανου να σκεφτεί κριτικά τη ζωή, την κοινωνία);

Το δημόσιο σχολείο είναι το σπίτι των εκπαιδευτικών. Σ' αυτό και απ' αυτό ζούμε. Γι' αυτό και το στηρίζουμε. Είναι αστείο να μιλά η κ. υπουργός για ποιότητα σ' εμάς. Ξέρουμε τα πράγματα από μέσα. Δεν μπορεί να μας ξεγελάσει.


Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Απεργιακή επιτροπή εκπαιδευτικών Κερατσινίου - Περάματος

4° Απεργιακό δελτίο - Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2006"

Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα, αλλά όλοι προβάλλουν το οικονομικό. Είναι, βλέπεις, πιο εύκολο για τη σημερινή αλλά και κάθε προηγούμενη κυβέρνηση να πει "δεν έχω λεφτά" από το να πει "δεν με ενδιαφέρει".

Στηρίζω τους εκπαιδευτικούς γιατί εμένα με ενδιαφέρει.

Πηγή: athens.indymedia.org

Κρατικοδίαιτη η οικονομία

"Για «καρτέλ του κράτους» και «κρατικοδίαιτη οικονομία» που επιβαρύνει τον προϋπολογισμό με 2,5 δισ. ευρώ το χρόνο και τους καταναλωτές με 1,5 - 3 δισ. ευρώ μίλησε την Τετάρτη ο πρόεδρος του ΣEB Δ.Δασκαλόπουλος.

Στο «καρτέλ» αυτό, κατά τον ΣEB, εντάσσονται:

* Οι περίπου πενήντα δημόσιες επιχειρήσεις, που λειτουργούν σε πολλές περιπτώσεις ακόμα σαν μονοπώλια σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, γονατίζουν τον προϋπολογισμό, διοικούνται από διορισμένα από το κράτος στελέχη και ακολουθούν αυθαίρετη τιμολογιακή πολιτική.

* Τα δεκάδες ΝΠΔΔ και οι εκατοντάδες επιτροπές που λειτουργούν στις παρυφές του δημόσιου τομέα, απασχολούν χιλιάδες ανθρώπους χωρίς κριτήριο απόδοσης και ξοδεύουν με ουσιαστικά ανεξέλεγκτο τρόπο τα χρήματα των προϋπολογισμών τους.

* Η κρατική γραφειοκρατία, που απλώνει τα πλοκάμια της σε κάθε πτυχή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

* Ένα πολύπλοκο πλέγμα νόμων, τροποποιήσεων νόμων, προεδρικών διαταγμάτων, υπουργικών αποφάσεων και ερμηνευτικών εγκυκλίων, καθώς και ένα ελλιπές θεσμικό πλαίσιο ως προς την απόδοση ευθυνών, που καθιστούν τον πολίτη πολλαπλά δέσμιο μίας υδροκέφαλης γραφειοκρατίας. Ένα τέτοιο σύστημα, όπως είπε, μοιραία δημιουργεί τα «γρηγορόσημα» και κάθε είδους συναλλαγές κάτω από το τραπέζι.

* Ο πολυεπίπεδος κρατικός παρεμβατισμός, που καθορίζει με άμεσες ή έμμεσες παρεμβάσεις τις τιμές σε μεγάλο μέρος του ΑΕΠ και δημιουργεί στρεβλώσεις στο σύνολο της αγοράς."

Συμφωνώ μαζί σας κε Δασκαλόπουλε.
Να μειωθεί στο μέγιστο δυνατό ο κρατικός παρεμβατισμός.

Οταν γίνει αυτό όμως, εσείς:
θα αφήσετε τον ανταγωνισμό και την ιδιωτική πρωτοβουλία να λειτουργήσει και υπέρ του καταναλωτή ή θα συνεχίσετε τις μυστικές σας συναντήσεις για κοινή "πολιτική" στις τιμές;
Θα πληρώσετε τους εργαζόμενους όπως στην Ευρώπη ή θα συνεχίσετε "Ελληνικά";
Θα δημιουργήσετε νέες θέσεις εργασίας εντός ή θα εισάγετε εργαζόμενους;
Θα ασκείτε πράσινη πολιτική ή θα καταργήσετε και την ελάχιστη που υπάρχει;

Στην Ελλάδα κε Δασκαλόπουλε δεν πάσχει μόνο το κράτος, αλλά και η ιδιωτική πρωτοβουλία.

Μαζί με το κράτος λοιπόν, καλό θα είναι να αλλάξετε και εσείς.

Πηγή: in.gr

ΜΑΤ εν δράσει

"...Iσχυρίστηκε ότι είχε δύο μεταλλικούς κρίκους στη ζώνη του, για να κρεμάει το κράνος του και άλλα ατομικά του είδη, και ο ένας του έφυγε και τον κρατούσε στο χέρι του για να μην τον χάσει."

Αλλά λες, άλλα εννοείς και άλλα κάνεις;

ΜΠΑΣΤΑ μαν!

"O αστυνομικός που μίλησε για «επαγγελματίες διαδηλωσάκηδες» και επιτέθηκε με πρωτοφανείς χαρακτηρισμούς κατά των δασκάλων δεν είναι μόνον ο αντιπρόεδρος της Eνωσης Aστυνομικών Yπαλλήλων Aττικής. O Σταύρος Mπαλάσκας με το nickname MPASTA λειτουργεί στο Διαδίκτυο club μελών με την επωνυμία «AMEΣH ΔPAΣH» ( clubs.pathfinder.gr/AMESHDRASH ). "

Who is ΜΠΑΣΤΑΝ μαν;

"O αντιπρόεδρος της Eνωσης Aστυνομικών Yπαλλήλων Aττικής είναι οργανωμένο μέλος της Nέας Δημοκρατίας από τη νεαρή ηλικία και συγκεκριμένα ήταν στην ONNEΔ Παγκρατίου πριν ακόμα καταταγεί στο Σώμα.
Kατετάγη στην Aστυνομία πριν από περίπου 15 χρόνια και υπηρετεί στην Aμεσο Δράση.
Tου αρέσει να είναι καλοντυμένος και, όπως λένε συνάδελφοί του, κυκλοφορεί με πολυτελές αυτοκίνητο, ενώ χάρη στην κομματική του ταυτότητα εκλέχτηκε ως συνδικαλιστής πριν από περίπου τρία χρόνια."

Maiami Vice και τα μυαλά στα κάγκελα.

Ευτυχώς υπάρχουν και αντι-ΜΠΑΣΤΑ μεν

"Aναφερόμενη στις δηλώσεις του συγκεκριμένου αστυνομικού, η ανακοίνωση της ΠOAΣY επισημαίνει ότι αυτοί στήριξαν στα δύσκολα χρόνια τις προσπάθειές τους για ελεύθερο συνδικαλισμό.

«Μας εκθέτει»

Xαρακτηριστικά αναφέρει: «Oι απόψεις που εκφράστηκαν κατά των κομμάτων και των φορέων που τα πέτρινα χρόνια των διώξεων και των απειλών, στήριξαν τις προσπάθειές μας για να έχουμε εμείς σήμερα ελεύθερο συνδικαλισμό στα Σώματα Aσφαλείας, εκθέτουν το συνδικαλιστικό μας κίνημα».

Στην ανακοίνωσή της η ΠOAΣY εκφράζει «την αμέριστη υποστήριξή της στους διαρκείς αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας» και επισημαίνει ότι «η όποια αντιπαράθεση με τις δυνάμεις καταστολής δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως πρόβλημα μεταξύ των εργαζομένων, αλλά ως αποτέλεσμα της ασκούμενης πολιτικής της επίσημης πολιτείας, η οποία φέρει στο ακέραιο την ευθύνη».

O πρόεδρος των Aξιωματικών Aττικής Θ. Kατερινόπουλος, αναφερόμενος στον αστυνομικό που κρατούσε τον σιδερένιο κρίκο και στις δηλώσεις Mπαλάσκα που ακολούθησαν, δήλωσε: «Nτρέπομαι ως επαγγελματίας αστυνομικός. Nιώθω απογοητευμένος ως συνδικαλιστής»."

πηγή: ethnos.gr

Η νοθεία απειλεί τη φέτα

Η αισχροκέρδεια, η ανευθυνότητα και η προχειρότητα μας δημιουργούν πρόβλημα για άλλη μία φορά με την ονομασία προέλευσης της φέτας.

Συγχαρητήρια στους παραγωγούς, στις γαλακτοβιομηχανίες, στο Υπουργείο Γεωργίας, στο Υπουργείο Ανάπτυξης και σε όλους όσους εμπλέκονται σε αυτό το φιάσκο.

Για άλλη μία φορά μας βγάλατε ασπροπρόσωπους.

Κύριε Πρωθυπουργέ, τα σέβη μου.

Πηγή: tanea.gr

Καρεκλοκένταυροι VS Επιστήμονες 1-0

"Μία απίστευτη ιστορία αποκαλύπτει επιστολή φοιτήτριας του Μαθηματικού στην Πάτρα, που καταγγέλλει ότι οι υψηλές επιδόσεις της αντί να της ανοίξουν το δρόμο της δημιούργησαν εμπόδια. Φυσικά, επέλεξε να φύγει από την Ελλάδα..."

...φυσικά!

Πηγή: Ethnos.gr